STEMMIG

Hoeveel rood kan een man verdragen
Klinkklare onzin op z'n tijd
In zijn bontgekleurde intonatie
Van het aller allerdiepste blaauw
Rooddoorlopen warme tranen
Huilt hij om zijn eenzaamheid
Maar alleen is nooit meer samen
Mijn ontdekking van de laatste tijd

Minder dan jezelf is nooit alleen

Hoeveel blauw kan een man goedpraten
Op de zachte klanken van z'n verdriet
Hij maakt en breekt zijn stemmingen
Hij klaart op bij een warme blik
Als het daar alleen bij mocht blijven
Dan kon hij leven van de regenboog
Een felle zon in zachte regen
't Gevoel van kleurig liefdesleed

Stemmig alleen houdt jezelf in de hand

Appi Stammeshaus, 1981