Jeanne's internet dagboek

« Vorige | Homepage | Volgende »

Zonder Ab is 't kil, saai en stil

14 september 2014

We missen hem allemaal. Nog steeds. Die rouw, het gemis, zal voorlopig nog voelbaar zijn. Voor elk van ons.
Het helpt mij naar z'n foto te kijken aan hem te denken alsof hij er nog is. Dat is niet moeilijk, en maakt het leven dragelijk.

Alle dagen beginnen nu met mezelf alléén, net zoals ze ook eindigen: met bar weinig persoonlijke zaken, weinig warmte daartussen.

Gelukkig kwam met de zomerzon langzaam weer iets van m'n 'oude' energie terug.
En ook door m'n werk en de omgang met collega's, en af en toe op visite gaan of met bezoek hier thuis, kom ik weer aan mezelf toe.

Bij vlagen overvalt me nog paniek. Dan lukt 't niet de "positieve grondhouding" aan te nemen. Met als gevolg: verwardheid in m'n hoofd.Dan komt er urenlang niks uit m'n handen, terwijl ik wel héél druk bezig ben met van alles een beetje....totdat uiteindelijk de vermoeidheid, en weer wat rust komt.

De laatse levenfase, de week met de kist met zijn stoffellijk overschot hier thuis, de voorbereidingen van de crematie-plechtigheid en ook de herfstwandeling eind september vorig jaar, alles leek te gebeuren in een roes. In een poging Ab nog wat langer "vast" te houden bij het leven.

M'n "automatische piloot" en adrenaline-voorraad bleek toereikend. Daarna was ik een tijdlang leeg en tamelijk verdwaasd.

Nu, een jaar later, omvat het dagelijks leven naast zware en treurige-, ook weer "gewone" dingen: opstaan, ontbijten, op de fiets naar Rotterdam, werken, thuiskomen, huishoudklusjes doen, eten, opruimen, op tijd naar bed.

Af en toe ga ik erop uit, meestal alleen.
Zomaar wat fietsen of wandelen, de stad in, naar een museum, een concert of een theater. Het voelt als bezigheids-therapie. Het "genieten" van vroeger is en ( nog?) niet bij.

Het onthechten en verwerken gaat door: " wij samen" vervangen door iets wezenlijks vereist werken aan " alleen thuis". En dat leidt tot confrontaties, waardoor ik dan weer ineens "de weg kwijt" kan raken.

Zoals bij het doorspitten en selecteren van persoonlijke spullen van Ab: hij is zo heel dichtbij nog, dat ik hem om me heen voel bewegen als ik daarmee bezig ben. Alsof hij me ineens iets aanreikt, of advies geeft.
Na een veel dozen en mappen lijkt het alsof hij me meldt dat het wel weer voor even genoeg is...
Da's goed, dan stop ik, want anders val ik huilend stil. Of er gaat een hele fles Rosé leeg en het besluit wat met de uitgesorteerde "verspulling" gedaan moet worden, wordt dan weer verder uitgesteld...

Uiteraard komt Cynthia zo vaak ze kan uit Den Haag hierheen, ondanks dat ze met haar onderwijs-baan en haar huishouden met haar (puberende) zoon Jim en haar man Leo alle dagen heel druk is..
En wanneer Ab's dochter Lilian hier is - of als ik haar in Amsterdam bezoek - doe ik spullen die herinneren aan z'n kleurrijke verleden van "voor mijn tijd" alvast over in haar handen.

Jeanne