Jeanne's internet dagboek

« Vorige | Homepage | Volgende »

Na bijna 6 maanden

07 februari 2014

..is er wéér een slopend, stil gevecht dat ik gedwongen ben te voeren.
Dit keer het gevecht om te maken dat zo veel mogelijk alles in mijn bestaan weer een beetje op orde komt. Zodat ik "gewoon" weer verder kan.
Met werken, ontspannen en een sociaal leven.

Het is een zwaar gevecht
en ondanks alle steun van m'n dochters, vriendinnen en vrienden, de Riagg en m'n huisdokter zwaarder dan ik aan kan. Want er is steeds véél tevéél dat écht móet gebeuren. En niemand kan me helpen, het ligt allemaal op mIJn bordje..Het afscheid nemen van Ab was zwaar, begon vorig jaar in januari feitelijk al, met de slechte berichten over z'n kansen op genezing.
Da's nu een jaar geleden.
Aan rouwen ben ik na zijn overlijden maar nauwelijks toegekomen.
Want ik moest nog dingen doen die niemand anders dan ik kon doen. Eerst ter nagedachtenis aan Ab, dan voor de klanten van Stammeshaus.com.
En er moest ook 'gewoon' gewerkt worden, voor brood-op-de-plank.

Regelen, regelen, regelen..
en vervolgens nóg meer regelen. En bevechten en veroveren (pre-pensioen als aanvullend inkomen nu partner-pensioen vrijwel blijkt te zijn afgeschaft..?!), uitzoeken, netjes opruimen en weg doen. Oorzaak: in Ab's laatste jaar waren we vooral bezig de 'positieve grondhouding' te handhaven. Ondanks de vele, nare doktersbezoeken, bij herhaling tegenvallende onderzoeks-uitslagen en behandelingen.Dat konden we ondanks alles goed, en deden we samen: keurig afspraken nakomen, voldoen aan verwachtingen van klanten, werkgevers.
Met op de bagage-drager de schier onbegrensde regelgeving en slopende verantwoordings-formulieren van de WIA-'keuring' en alles rond 'zieke-werknemer-zijn' voor Ab, was het full-time 'begeleider-en-mantelzorger-met-een-part-time-flex-baan-zijn' voor mij daarbij vergeleken een peuleschil.
We deden alles zoveel miogelijk samen, en onze Liefde heeft veel leed en pijn verzacht.
Toen Ab stierf legde hij z'n hand vlak naast de mijne op z'n bed, schijnbaar om me niet te wekken, omdat ik eindelijk even sliep.

Nu ik in m'n eentje ben
moet (en wil) ik de klussen die we in dat  laatste jaar samen bewust uitstelden en weg-stopten, 'gewoon' netjes verwerken.
Afwerken, overdragen en afsluiten wat overgedragen en afgesloten kan - en hoort te worden. En al in gang gezette klussen netjes afmaken, omdat er ook anderen - met hun belangen - bij betrokken zijn.
Ab heeft - toen dat nog ging- veel van de daartoe benodigde informatie heel strak ge-filed en dus vindvaar voor me nagelaten.
Hoewel ik 't werk bewust doseerde (halve dagen werken en 1-thuis klus per dag) werd het eind november toch allemaal teveel voor dit meisje.

De medicatie
die ik vervolgens kreeg was erop gericht dat ik tot rust zou komen. Het dagelijks pillen-slikken zou ik dan na een paar weken weer kunnen gaan afbouwen. En zo ongeveer nu (twee maanden later) vrijwel zonder kunnen. - Want dat spul is vrij sterk en ernstig verslavend (Alprazolam). -
Nog onlangs, begin januari, dacht ik op "therapeutische"-basis m'n telemarketing-werk voorzichtjes-aan te kunnen gaan oppakken, een paar halve dagen per week. Maar toen viel ik pas écht om....
Dat afbouwen van die pillen geeft nare bijwerkingen, die op hun beurt nogal belastend zijn; dus was dat nog even uitgesteld. Maar 't wordt nu toch ingezet: om de dag 1 pil. Want twee maanden alle dagen slikken is veel te lang !  

Ter compensatie
ga ik mindfullness-meditaties doen. Met een kalmerende stem via een MP3-tje in m'n telefoon: 2x per dag 45 minuten. Een "body-scan". En daarna slapen (1 x 's middags na de lunch en 1x 's voorin de nacht). De verplichtingen aan werkgevers, de accountant en de belastingdienst, administratieve lastendruk, voldoen aan vragen van klanten, pensioenfondsen en verzekeraars, moeilijke en zwaarwegende beslissingen nemen en spullen weg-ruimen (en zodoende keer-op-keer gevoelige herinneringen ophalen), al die dingen gaan voorlopig "de ijskast" in.Want ik kán er weer bovenop komen. Weer m'n oude energiestromen herwinnen en in gang zetten.Maar éérst moet ik m'n accu opladen. De centrale, de hoofdbron. Want wat ik tot nu toe doe is bezig blijven, maar met steeds bij-laden en weer opmaken van het allerlaatste noodvoorraadje.

Schijnbaar nutteloze belevenisjes
ga ik nu aan, maar o zo belangrijke: twee keer 2 uurtjes kennismaken met vrijwilligerswerk bij het Natuur-en Milieu Educatie-centrum in Schiedam. Samen met andere vrijwilligers kan ik daar groepjes basischool-kinderen gaan begeleiden bij het opdoen van kennis. Onmisbare kennis voor stads-kinderen. Kennis die ik zelf - van nature nieuwsgierig en avontuurlijk ingesteld -  meekreeg toen ik als kind op de Veluwe woonde, leefde en speelde.
Het eerste kennismakings-gesprek-met-rondleiding was kort, maar heel overtuigend: ik ga me daar thuis voelen ! 

HarreWeghSchiedam.jpg

 

 

 

Jeanne