« Vorige | Homepage | Volgende »

Bezieling

23 oktober 2007

"De afgelopen jaren merkte Jan Wolkers in interviews desgevraagd op dat nog maar weinig schrijvers de kunst van het aandachtig kijken verstonden.
Nog steeds verschenen er goede boeken, zeker, maar er werd nauwelijks bééldend geschreven. Ik denk dat Wolkers gelijk had.
Niet alleen jonge schrijvers zijn de kunst van het kijken verleerd; iedereen zou zich Wolkers' kritische opmerking moeten aantrekken.
De hoeveelheid commercials van brillenwinkels is enorm. Geen wonder. Veel mensen brengen hun dagen voortdurend achter beeldschermen door. Logisch dat je daar schele hoofdpijn van krijgt, die alleen te verhelpen is met een bril - maar waarnemen in de Wolkeriaanse zin van het woord, leer je niet met varifocale glazen in een trendy montuur.

Als Wolkers het over aandachtig kijken had, doelde hij op het gebruik van alle zintuigen tegelijk. Zelf sloeg hij indrukken niet op in afzonderlijke vakjes in zijn brein, maar alweer: in zijn hele lichaam.
Wetenschappelijk gezien is dat niet mogelijk, artistiek gezien wel.
Om een ervaring tot jouw persoonlijke ervaring te maken, zul je hem moeten doorleven, met huid en haar. Daar is, behalve verbeeldingskracht, stilte voor nodig.
En de durf om geregeld onbereikbaar te zijn, hoe graag je gezelschap ook gastvrij, geestig en gul ontvangt.

Waarachtig waarnemen is iets anders dan het continu digitaal uitwisselen van informatieve tekstjes, filmpjes en foto's.
Noch in glossy's, noch in sportscholen, noch op pornosites zijn lichamen te vinden. Je ziet eenvormige lege hulzen.
En bij debatten; pratende hoofden, geharnaste rompen, onzekere voeten - zintuigen die zijn uitgeschakeld, handen die niet meedansen, felle blikken op bestelling, maar zonder ziel.
Vandaar dat er vaak geen enkele continuïteit bestaat tussen dat wat iemand zegt, en dat wat hij voelt en doet. Met name bij opiniemakers en politici zie je dit vaak.

Ervaren mensen nog wel de kloof tussen hun meningen en hun gevoel en gedrag?
Kunnen ze nog kijken? Ja, dat wel. En lezen ook. Informatie vergaren, feitjes onthouden, reproduceren en becommentarieren en daarna even sporten om het lichaam strak te houden en te stress te verminderen - dat ook.
Maar het dualisme van een scherpe geest in een gezond lichaam maakt geen mensen uit één stuk. Juist niet. Daar is een drie-eenheid voor nodig tussen hoofd, hart en handen.

Wolkers leerde hoe je met een stok alle informatieuitwisselaars uit de tempel moest meppen en die tempel was in zijn geval geen godshuis, maar het eigen, immer voelende, immer scheppende, bezielde lijf.
Dat lijf mag geen standbeeld zijn, geen starre poses aannemen - het moet zacht zijn en zich kunnen laten raken en omvormen door indrukken van buiten en dromen vanbinnen.
Wie dat niet kan is eigenlijk al bij leven dood. Zelfs doder dan Jan Wolkers ooit zal zijn."(tot zover het citaat)

KLOPT! Ikzelf zou in dit leven zonder "bezieling" ook niks kunnen.
Want kijken kan ik alleen naar iets dat mij echt boeit, praten doe ik graag en liefst alleen over dingen waar ik echt mee "bezig "ben, aandacht bij het luisteren breng ik alleen op als het onderwerp mij van binnen iets"doet", verzorgen doe ik alleen dat wat ik het verzorgen echt waard acht, werken staat mij gewoonweg tegen als het moet zijn aan een taak waarin mij hart niet ligt, reizen wil ik echt alleen maar naar landen waar ik vermoed iets te gaan vinden dat onvergetelijk zal zijn.
Kortom: leven zonder bezieling ? da's niets voor mij !!