« Vorige | Homepage | Volgende »

waarom regent het hier zoveel? een emancipatie verhaal

26 februari 2007

Midden op de Veluwe, aan de rand van een dorp op een heuvel, woonde een meisje met haar ouders, haar broer en haar zusje. De veluwe is vol mooie natuur. Het meisje wandelde en fietste zo vaak als maar kon door de bossen en over de hei met haar grootste vriend: haar vader.
Hij was een grote, sterke, lieve en vooral wijze man.

Op die tochten praatte het meisje honderduit. Over-alles -en-nog-wat. Veel vragen stel
de ze ook. Vragen over wat allemaal er rondom te zien was, en over dingen die ze las in de krantekoppen, of hoorde op de radio. En haar vader luisterde graag, vertelde af en toe een verhaal, en gaf altijd antwoord op haar vragen. Zelfs als de vraag heel moeilijk was.

Op een mooie herfstdag waren vader en dochter op de weg terug van diep in het bos waar ze naar de herten waren gaan kijken. Ze hadden niet op de lucht gelet, en de grote grijze wolken niet gezien. Dus ze waren een beetje verrast toen het ineens heel hard begon te regenen.
De druppels waren zo groot, dat schuilen onder de bomen - iets wat ze vaker deden om de bui af te wachten en dan verder te gaan - niet hielp: al snel waren ze flink nat. Ze kropen dicht tegen elkaar en de stam van een dikke boom aan, om toch wat beschutting. Het was helemaal niet naar, zo samen.

Zoals gewoonlijk was het meisje aan het woord, en haar vader - blij met alle woorden en vragen -gaf antwoorden zoveel hij kon. Toen vroeg het meisje: "Pappa, waarom regent het hier toch zo vaak ? " De vader dacht even na, en antwoordde toen: "De regendruppels zijn tranen van meisjes. Heel mooie, lieve meisjes, in verre landen waar het heel warm en erg droog is. Praten, en vragen stellen mogen ze daar niet. Nooit. Meisjes moeten daar al heel jong grote-mensen levens leiden. Ze wandelen en spelen niet, en gaan zelfs niet naar school. Hard werken moeten ze, terwijl jongens en mannen lui zijn en de baas over ze spelen. "

Even later fietsten het meisje en de vader naar huis terug. Deze keer was het stil, terwijl over hun wangen grote druppels liepen....