februari 2007

waarom regent het hier zoveel? een emancipatie verhaal

Midden op de Veluwe, aan de rand van een dorp op een heuvel, woonde een meisje met haar ouders, haar broer en haar zusje. De veluwe is vol mooie natuur. Het meisje wandelde en fietste zo vaak als maar kon door de bossen en over de hei met haar grootste vriend: haar vader.
Hij was een grote, sterke, lieve en vooral wijze man.

Op die tochten praatte het meisje honderduit. Over-alles -en-nog-wat. Veel vragen stel
de ze ook. Vragen over wat allemaal er rondom te zien was, en over dingen die ze las in de krantekoppen, of hoorde op de radio. En haar vader luisterde graag, vertelde af en toe een verhaal, en gaf altijd antwoord op haar vragen. Zelfs als de vraag heel moeilijk was.

MIXen aan de Maas

De eerste ontmoeting was in de Centrale Bibliotheek, in een kamer op 1e etage.
Daar werd een speed-date rondje gedaan met 6 nieuwe Rotterdammers aan de ene kant, en 4 “oude” Rotterdammers aan de andere kant van de tafels.
De opzet is dat er koppels worden gevormd. Die gaan een keer of 4 a 5 samen op stap. Om Rotterdam te verkennen, elkaar een beetje te leren kennen en wat van-en over elkaar te leren.
Per koppel is er 25 Euro beschikbaar, om toegangskaartjes, een kopje koffie of de tram mee te betalen.

Met een kort praatje van 3 minuten konden we met iedereen kennis maken.
Daarna mochten we op een formulier aangeven wie ons het leukste leek om mee uit te gaan.
Dit was een erg handige en ook heel leuke manier om de kennismaking mee te beginnen.
Zhu en ik waren hadden precies elkaar gekozen, dus het begin was al goed.

We spraken af elkaar te zien bij het Albeda College aan de Mathenesserlaan.
Dat is een bekend gebouw voor ons want Zhu zit er op school, en ik woon er dicht bij.

Uitstapje met Vrouwengroep: “Bekend maakt bemind”

We gingen naar Amsterdam naar de tentoonstelling “Istanbul, de stad en de Sultan” op 12 februari 2007.
In het pand van de bewonersvereniging “het Nieuwe Westen” in de Pupillenstraat stond de koffie om 9.30 klaar, compleet met lekkers. Toen alle vrouwen waren verzameld begon de dag met een hartroerend moment: het afscheid van onze “voorvrouw” Irene Meijers.
Want zij vertrekt naar BoTu (Bospolder Tussendijken) om daar haar werk voort te zetten. Iemand uit de groep had van haar een hartewens ontfutseld en zo kreeg ze een fraaie kaarsenkroon voor 12 kaarsen, waar ze erg blij mee was.
Met versiering en kaarsen wordt de sfeer per seizoen aangepast.
“Zo zal ik altijd aan deze vrouwengroep blijven terugdenken” zei Irene. Iedereen was ontroerd.