« Vorige | Homepage | Volgende »

werken aan de toekomst

03 juli 2006

De opvattingen werken, wat het inhoudt, hoe groot de invloed ervan is en mAg zijn in een mensenleven, en welke vormen van beloning er voor bestaan, verschillen per cultuur. Dat is me in de afgelopen jaren steeds duidelijker geworden.

Zo waren we in Japan (met LOMO).
Daar is het letterlijk van levensbelang om je dagelijks enorm in te spanen, en je werk goed te doen. Zelfs de daklozen leven daar in keurig nette kartonnen-doos-huizen en ruimen hun spullen- strak gestapeld en opgevouwen- aan kant. Maak je een fout waarmee je anderen benadeeld ? Dan pleeg je Harakiri. Want met schande kan je niet verder leven. " Gewone" mensen of directeuren, iden dito.

Dat in Italie sterk streekgebonden is hoe men leeft en werkt, moge bekend geacht worden. Wij waren er twee keer: in en rondom Florence, en langs de noord en oostkust van Sicilie. Vooral "volronde" vrouwen tussen de 25 en 40 zijn daar zichtbaar actief, liefst in een schort (met bloemetjes) en op slof-slof slippers. Mannen zijn er ook. Twee soorten: sjofel gekleed en op leeftijd, verzameld op bankjes in parkjes te zien, of dynamisch in flitsende auto's - gekleed in strakke " Italodesign"- pakken- van kantoor naar terras en vice versa, druk in de weer papieren, agenda's en (gespreks-)partners al of niet via een mobieltje.

Op Cyprus wemelde het van de Singalezen (vanuit Sri-Lanka) en van de Russen, vooral uit uit Kiev en omstreken. Erg veel gebeurt daar kennelijk illegaal, of nEt tussen de mazen van de wet door werk, zo bleek al snel. De stad ziet er tamelijk verwaarloosd en gehavend uit, in elke straat zie je steigers en afzettingen, en het is alsof het werk nooit opschiet. Het lijkt erop dat men errgens op wacht...?! In hotels en restaurants is dat helder: de fooi.

In Kroatie, aan de noordelijke kust en op het eiland Krk, is hard werken iets voor (laaggeplaatste, laaggeschoolde) mensen. Die worden - tijdelijk en zwart- per klus aangenomen, komen liefst van ver weg en hebben geen rechten. Klus klaar?, werkers weg. De mensen die we er spraken en het dagelijks werk deden (huizen/wegenbouw, hotellerie, autobranche) kwamen uit het buurland Slovenie.

En dan Griekenland, waar we het eiland Tinos en Athene bezochten. Daar is het warm, vanaf mei tot en met oktober zo ongeveer. Werken doen daar vooral de muilezels, reisbureau- agentschapmedewerkers, straat-verkopers, restaurant- en (souvenier-)winkeldbedienden. Meestal zijn dat vrouwen. Zij doen af en toe wel hun best om aangenaam te zijn tegen toeristen, maar hebben vooral veel contact metelkaar. De hele dag door. Mondeling. Meestal vanaf een stoeltje, en liefst voor(in) de winkel. Alles gaat "rustig"(oftewel traag), meestal wel gestaag.
De (handwerkende) mannen zijn er bij voorbaat knorrig en nors, spreken en verstaan slechts minimaal "vreemde" talen, en zien er vrijwel altijd onapetijtelijk uit (rare broeken, bolle buiken, morsige T-shirts, vet haar). Ook zij zien " zittend werk" wel zitten.
De beter uitziende mannen zijn er bejaarde rijkaards of super-arrogante-macho-ijdeltuiten, die in autoos rondrazen. Maar of zij iets "eerlijks" doen voor de kost..?!
(Nu ik het bedenk, die laatsten lijken steeds meer voor te komen, in allerlei landen en ook in mijn eigen stad....?!)

Zwarte, gele, witte of licht-of donker bruine mannen en vrouwen, velen zijn tijdens het vervullen van hun dagtaak "onzichtbaar", want binnen gebouwen, al of niet voor de
" buitenwereld" verstopt achter een bureau of in lange gangen of zalen. Waar geen "inkijk"is van buiten af.
De "zichtbare " werkers bieden inzicht in de verschillen.

Met het westerse begrip "werk" in de zin" ik heb werk" wordt per land en per cultuur vaak iets anders bedoeld, is me gebleken. Waar de een ermee bedoeld: ik draag iets bij aan wat belangrijk is voor mijn land, denkt de ander klaarblijkelijk uitsluitend aan wat er vanuit het werk in zijn/haar eigen portemonnee komt. En liefst mag dat werk zo min mogelijk moeite of verplichtingen kosten, zoals onderlinge communicatie - en samenwerkingsverbanden.

Het hebben van" werk" houdt er niet veel meer in dan " het mogen innemen van een zetel of functie" (al of niet met wat macht). Een (gedegen) tegenprestatie , gedreven door verantwoordelijkheidsbesef wordt er niet geleverd. Het vervullen van plicht is meer en meer van mindere orde, zo lijkt het.
Samen een "groter" belang dienen ( dat van de "zaak" , de industrietak of de streek) en daarvoor beloond worden met wat nodig is voor een goed bestaan zonder gebrek of stress, komt niet erg vaak (meer) voor....
Werken wordt lang niet overal en als een natuurlijke bezigheid voor de mens gezien.

Gebruiken wat je nodig hebt, opgebruiken wat er is, "na mij de zondvloed"
lijkt meer en meer het credo......!