« Vorige | Homepage | Volgende »

Baseer je leven niet op een boek!

31 juli 2006

Het maakt niet uit welk boek: de Veda's, de Koran, Bagavad Ghita, de Bijbel of de soetra's in de Pali Canon.
Het Hindoeisme, het Islamitische geloof, Christendom of Boeddhisme, allemaal zijn het religies die vanuit de mens door de mens worden beleden.

De mens is een (aantoonbaar) resultaat van de evolutie, daaarmee zijn die boeken dat ook.
De bedoeling van het neerschrijven van de teksten is ze daarmee vast te leggen, te bewaren. Voor het nageslacht. Om te waarschuwen, en van te leren (want lezen als tijdverdrijf en amusement kwam pas veeeeeel later..) En om te voorkomen dat steeds opnieuw hetzelfde moet worden bedacht, als oplossing voor vraagstukken en problemen. Zodat mensen kunnen leren na-denken. ( wat letterlijk is wat het heet te zijn: denken na het denken. )

Eerst was er de mondelinge overlevering. De voorbeelden en lessen konden worden na-verteld en na-geleefd. Ze waren bedoeld om de volgende generaties te behoeden voor het maken van fouten, en met kennis gevaren uit de weg te gaan (was je handen, je gezicht en je voeten, zorg goed voor ander, respecteer je eigen ouders en anderen, verbouw eten op je akker, neem ervan niet meer dan je nodig hebt en leef sober maar gezond, om er maar een paar te noemen).
De verschillen met dieren (die niet kunnen redeneren en na-denken(?)) zitten dus niet in voedsel verzamelen en opeten, zorgen voor elkaar.
En ook niet in de drift tot voortplanten, liefst met een aantrekkelijke, gezonde, sterke partner.
Wat dat betreft verschillen mensen niet echt van dieren want ook dieren-ouders geven voorbeelden door. Ze leren hun kinderen samen te leven, wat ze moeten doen wanneer er gevaar dreigt en waar en hoe ze eten en drinken kunnen vinden. Zelfstandig zijn, een waardig onderdeel van de groep.

Dieren-kinderen leren ook welke andere dier-soorten voor hen als prooi kunnen dienen, hoe en waar ze die prooi het beste kunnen vangen. Ook leren ze dat de zwaksten in tijden van schaarste meestal niet overleven. En dat er leven is, en dood. De naakte waarheden.

Volgens mij zit het onderscheid tussen mens en dier vooral in minder gunstige eigenschappen.
Bijvoorbeeld: de meeste diersoorten hebben niet de gewoonte leden van de eigen soort aan te vallen en tot prooi te maken. Normaal gesproken zullen dieren in de groep (of troep , roedel, of kudde) waar dat nodig en nuttig is, voor de ouderen en zwakkeren zorgen. Dreigend gevaar wordt vaak gezamenlijk bestreden, op de vlucht slaan doe je als groep.

[[ Tenzij in tijden van heel ernstige voedsel-schaarste. Dan worden soortgenoten (soms zelfs de eigen nakomelingen) opgegeten, en dit dan zuiver vanwege het voortbestaan van de soort. Want in tijden van schaarste hebben de zwaksten de minste kans om te overleven. Als de soort nog bestaat na de periode van schaarste, en er weer genoeg te eten is, kan opnieuw voor nieuw na-geslacht gezorgd worden. ]]

Mensen-kinderen leren net zo. Doen alles na wat ze zien. Copie-eren hun ouders en anderen uit hun directe omgeving. Vooral zolang ze klein zijn.
Ze hebben dan als enige hulpmiddel -zorgafhankelijk als ze dan zijn - een aansprekend, "snoezig" en vertederend uiterlijk. Dat helpt bij het vragen om aandacht van ouderen, en levert meestal direct resultaat (=aandacht, zorg, hulp) op.
Zo leert een kind, net als elk jong dier, heel snel hoe te vragen en te krijgen wat het nodig heeft. Instinctief.
Geen (of verkeerde) aandacht op zo'n moment, beschadigt het kind (of jong) voor de rest van het bestaan.
Met als gevolg: agressie (van huilen tot krijsen), schoppen en slaan, kortom een moeilijk en onbeheersbaar humeurig kind.

In de eerste fases in de evolutie vormden weliswaar verschillen in kleur en gedrag, maar elk levend wezen was van waarde voor de hele groep.
Vormen van onderling onderscheid (zelfgemaakte sieraden van natuurlijke materialen) maakten het geheel leuker om te zien, maar was dan ook niet meer dan dat.

Ergens in de "beschaving" ging het mis : het gegeven dat er van de soort "mens" maar 1 is (met wat variaties in maat en kleur en gedrag) werd losgelaten.

Samen met tekenen (later schrijven en lezen) is in het denken van de mens de gedachte binnen geslopen dat het zinvol zou zijn onderling onderscheid groter te gaan maken.
Ook de aandrang om "MACHT" uit te oefenen groeide. En daarmee de gewoonte rangordes en onderscheid te maken tussen "hoger" en "lager" geplaatsten in de groep.
Het werd "gewoonte" om elkaar verschillend te behandelen.
Zelfs ging men tegen elkaar ten strijde trekken, omwille van uitbreiding van bezit, macht en territorium.
Onbekende gezichten werden per definitie als "vijandig" gezien, en accuut aangevallen.
In een veel later fase kwam er dan eventueel een nadere kennismaking van, met de "onderworpenen".

Een groot deel van de mensheid ziet zichzelf (sinds het ontstaan van het denken, en door het verspreiden van kennis uit " boeken" ?!...) als min of meer de heerser over de aarde en alles wat op- en onder het aardoppervlak is.

In de begin - tijd van de " beschaving" werden teksten, "boeken" geschreven, en vervolgens meegenomen tijdens veroveringstochten naar verre streken. Daar werden ze her-schreven. Onvermijdelijk op grond van de daar heersende streek-gewoonten.
Dus kwamen er variabele interpretaties.....

Mensen zijn in staat om hun overlevering op te schrijven en daarmee hun kennis door te geven. Dat biedt mogelijkheden voor misbruik, werkt manipulatie in de hand en zo het al niet tot misverstanden leidt.
MACHThebbers (die zich leiders laten noemen) gaan met een boek in de hand beweren " de enige waarheid" vast te hebben. Zij menen dat zij, en zij alleen het bij het rechte eind hebben en mogen zeggen hoe de rest moet leven .
Ook menen zij op basis van de geschreven teksten anderen te mogen uitsluiten...?!

Kennis hebben van de inhoud van "boeken" gebruiken zij zonder meer als een teken van macht.. Meetal uitgelegd in het eigen voordeel.

Pas na veel eeuwen ziet de mens in de scholing (=leren lezen en schrijven) ook voor de "mindere mensen" zinvol is. Zo krijgt iedreen een "geweten" en kennis van Goed en Kwaad.

CONCLUSIE
Mag je anderen opdragen hoe ze te leven hebben, en volgens welke rituelen ?? Mijn antwoord is: NEEN !.

Want: baseer je je op boeken, waaraan toets je die boeken dan? Hoe kunnen die aangeven wat - en waarin je moet geloven, wat je kunt eten en wat niet, wie je vriend en wie je vijand is ?

Zoiets kunnen (natuurlijk) alleen je ouders , je directe verwanten voor je bepalen. Diegenen waarvan jij afhankelijk bent in je eerst jaren, en die op hun beurt van jou afhankelijk zijn als ze zwakker worden.
Zij hebben, als het goed is, het beste met je voor.
Hoewel: er zijn ook ouders die heel erg foute dingen doen, meestal doordat ze zelf de verkeerde voorbeelden hebbeh gehad....

Boeken en mensen kunnen elkaar onderling niet aanvoelen, of in de ogen kijken met vragen waarop hun "lessen" gebaseerd zijn. Boeken bieden geen uitleg en geen weerwoord. Hebben geen geweten
Elk kind gaat VAN NATURE na een aantal jaren van leren en voorbeelden afkijken, het eigen denken ontwikkelen en zelf eigen afwegingen maken.

Geen enkel kind zal zich uit zichzelf willen baseren op wat er in een BOEK staat, alleen omdat dat moet....

VAN NATURE KIJKT EEN KIND NAAR MENSEN (en DIEREN) om van te leren.
Geef de kinderen in GODSNAAM het GOEDE VOORBEELD !