« Vorige | Homepage | Volgende »

SRI LANKA, Banda Atjeh, Thailand

03 januari 2005

Geld alleen maakt niet gelukkig!
Het lijkt er sterk op dat er veel geld beschikbaar komt voor het lenigen van de nood in Azie. Dat is heel mooi en moet ook zeker gebeuren.

Maar met geld sturen alleen, los je niks op in deze gebieden waar vrijwel niks te koop is. In tegendeel, als je niet oppast komt het geld in de verkeerde handen terecht. Of maak je mensen afhankelijk en apatisch door zonder meer hun korte-termijn behoeften te regelen, maar de lange-termijn zaken niet. Getraumatiseerde mensen hebben immers veel meer nog dan eten, water en tenten, uitzicht op een aanvaardbare toekomst nodig. Eigenlijk is zelfs het enige waarmee ze daadwerkelijk weer op de been geholpen kunnen worden.
Klein, eenvoudig voorbeeld: de vissers die nu niet kunnen gaan vissen, hebben vooral gebrek aan ... een boot en visnetten.
De landelijke bron van inkomsten - voor met name het eiland Sri Lanka is dat toerisme - moet heel snel worden her-wonnen. Gereedschappen, machines en bouwmateriaal zijn daarvoor nodig. En sterke, humanitaire leidinggevenden voor de projecten, en dan zonder eigen belang.
Echt effectief helpen betekent hier: heel snel en grondig de stranden schoonmaken, wegen aanleggen, huizen repareren, stadjes en steden weer leefbaar maken. Grote luxe resorts, zijn weliswaar kapot, maar die hebben meestal wel ergens reserves en/of geldschieters. Dus zijn niet echt hulpbehoevenden best in staat alle extra hulp naar zich toe te trekken!
Kleinschalige hotels-en guest-houses daarentegen, moeten net als winkeltjes en taxibedrijfjes (die kunnen naar verhouding heel snel gerestaureerd en/of herbouwd worden zodat hele gezinnen dan weer een bron van inkomsten gaan hebben) weer klaargemaakt worden voor hervatting van bedrijfsactiviteiten en intussen ondersteund worden bij het overleven.

De "gewone" bewoners van de door deze natuurramp getroffen gebieden kennen pas kort enige welvaart. Ze doen niet aan luxe en zijn gewend aan een eenvoudig (over-)leven met hard werken. Gemeenschapszin en verantwoordelijkheid voor elkaars bestaan is hun credo.

Kortom: Help ECHT en maak deze rampgebieden van nu niet afhankelijk, maar leefbaar, en geef de bevolking wat zij nodig heeft.
Het toerisme komt dan, samen met het "gewone" leven vanzelf heel snel weer op gang.
Kijk maar naar Bali ...?!