« Vorige | Homepage | Volgende »

2 november 2004

08 november 2004

--uit het persbericht van Femke Halsema (GroenLinks, voorzitter van de Tweede Kamerfraktie)—

De moord op Theo van Gogh is een monsterlijke daad. GroenLinks is diep geschokt over deze aanslag. Het is een ultieme uiting van schandalige intolerantie...

Verschrikkelijk is het boven alles voor zijn zoon, naaste familie en vrienden.
Wij wensen hen alle sterkte toe bij het verwerken van Theos dood.
Nederland verliest met Theo van Gogh een humorvolle beroepsprovocateur.
Hij was niet alleen een vooraanstaande filmmaker, maar ook een groot voorvechter van de vrijheid van meningsuiting.
Theo kon hard oordelen, ook over GroenLinks, maar verloor nooit zijn betrokkenheid.
Hij hield ons scherp en provoceerde ons graag, maar hij was ook zacht in persoonlijke verhoudingen. Daarom is ons verdriet zo groot.-(einde persbericht)-

We lagen wat te luieren in onze hotelkamer in Limassol (Cyprus), toen het eerste bericht over de moord op Theo van Gogh voorbijkwam via de BBC World service.
Het was het openings-nieuwsitem. Berichtgeving over de gezondheid van Yasser Arafat en de verkiezingsuitslagen in Amerika was eraan ondergeschikt...! Onze vacantiestemming sloeg 180 graden om.

Ongeveer zoals die omsloeg op 11 september een paar jaar geleden, toen we aan het eind van de middag aankwamen in ons hotel in Portugal. Om na een trektocht van een week langs plaatsjes en steden, de laatste 3 dagen van onze vacantie vooral te rusten.

Wég was de ontspannen sfeer. Wég was het droom-gevoel, de zoete smaak van het goede van het leven.
De wereld stond op z'n kop. We waren er even los van geweest, maar er nu weer middenin. Met een klap terug in de keiharde werkelijkheid.

Dit keer was er geen dringende reden om naar huis te gaan, zoals toen.
Geen accuut dreigende situatie.
De bedreiging van de veiligheid, en de fysieke afstand tot “thuis” kwam bovenop de schok van het moment destijds. En was daardoor zo voelbaar:
in de paniek raasde ons denken door, terwijl ons hart stilstond.

Het gevoel was nu hetzelfde, de afstand tot thuis driekeer zo groot, en er was geen paniek. En juist de fysieke afstand hielp ons deze keer bij het denken en praten over wat er was gebeurt en wat dat voor ons betekent.

Boos en verdrietig zijn we.
Boos over het niet meer vrijelijk mogen denken, en uitspreken van gedachten.
Boos over moord, onrecht, vernietiging, hebzucht, haat, leugens en smaad.
Boos over het goede in de mens dat dag na dag gesloopt wordt door op puur eigenbelang gerichtte machtwellustelingen.
Boos over gedes-orienteerde, zichzelf- en anderen niet respecterende dwazen die desastreus handelen, en soms zelfs, denkend daarmee “goed” te doen.
Boos over (zogenaamde) godsdienstige wetten en leefregels, die elke vorm van harmonie in onze en andere samenlevingen vals, en geluksgevoel welhaast onmogelijk maken.

Boos om de mensheid in verval, de dreigende mislukking van de toekomst van deze wereld en daarmee onze kinderen.

Onze eerste taak is nu sterk te zijn, en te blijven.
Onze tweede taak vervolgens, om samen met anderen een weg te vinden.
En ten derde, in elk geval nooit te zwichten voor druk vanuit onrecht en boosaardigheid.

Want als bestrijden niet lukt, dan moet het toch tenminste tot staan worden gebracht.