« Vorige | Homepage | Volgende »

De laatste dag van 2002

31 december 2002

Het jaar weer daarvoor was het laatste jaar met Moeder, 1999. Dat was dus heel bijzonder, achteraf bezien.
De jaren daarvoor waren de Kerstdagen trouwens altijd met Moeder. Op een paar na. Maar die tellen niet meer….

Intussen heb ik Kerst 2000 opgezocht via de computerbestanden: Eerste Kerstdag hebben we gegeten met de kinderen. Appi en ik zijn daarna naar Cielle gegaan, aan het einde van de wereld.In de Ardennen. Daar hebben Abi en Mark een vacantie-huis, waar we al heel wat heerlijk ontspannen vrije tijd hebben doorgebracht. Die keer dus Kerst "English style". Er was dat jaar flink wat sneeuw, en we glibberden dan ook de berg op en af, alleen als het echt moest…

Een paar maanden daarvoor, in september, waren Ab en ik in Japan met Lomo.
De zomer had helemaal in het teken het overlijden van Moeder gestaan. Daar was ik nog lang erg van onder de indruk, zij het onderdrukt. En dat uitte zich ook fysiek. Zo gaat dat.

Maar al die narigheid hebben we overwonnen. En de ervaring heeft ons sterker gemaakt.

Vandaag keek ik met Oud en Nieuw 2002 nog even terug en dan vooruit….
Wat zal het worden? Het afgelopen jaar heeft niet veel voorspoed gebracht.
Hoofdzaak: we zijn gezond, en redelijk fit.

Wat zal 2003 ons brengen?
Ach wat, we kunnen tegen een stootje. Er is van alles in reserve nu : kracht, spullen, geld, vet-om-het-middel, en een groot huis vol comfort; in geval van nood kunnen we met zo’n 8 mensen hier goed wonen.

’t Is maar gelukkig dat Moeder dit niet meer meebeleefd. Ze had het niet kunnen bevatten. Want het familiekapitaal waar ze zo zuinig op was, is belegd in van alles. Het gaat niet goed met de economie en dus ook niet met beleggingen; de erfenis zo ongeveer voor de helft geslonken. Zou dat
FSC hout lekker doorgroeien? Dan is er daardoor tenminste nog hoop…

De tijden van nu zijn wel hele rare…Alles gaat onduidelijk, verwarrend en veel te snel. Mars staat dicht bij de aarde dit jaar ; zou het oorlog worden?
En krijgen we hier ook te maken met aanslagen en hardhandige onlusten?

De laatste tijd heb ik last van een herhaalde nachtmerrie. Daarin komen vanaf de Nieuwe Binnenweg hordes kwaaie mensen met stokken en fakkels schreeuwend, brullend en krijsend in een vreemde taal, schuin over het Heemraadsplein aanstormen, onze kant op.
Ik hoor de herrie, en zie ze aankomen vanuit de werkkamer, boven. Snel kleed ik me aan.
De droom houdt op op het moment dat ik m’n huis uitstorm en met alles wat in mij is iets ga terugroepen. Want ik weet zeker dat alleen ik dat kan op dat moment. Die situatie kan alleen ik nog keren…

Vroeger (zo ongeveer totdat ik verliefd werd op Dries van Velzen en een vriend van hem ene Koos, en lid werd van de MLCN en met de Rode Tribune op de Lijnbaan stond te colporteren) dacht ik nog dat een land als het onze werd bestuurd door wijze mannen en vrouwen met heel veel inzicht, en een loyaal ambtenaren-corps.
Het bestuursapparaat werkte naar mijn stellige overtuiging zo effectief, dat er voor elk mogelijk probleem een of meerdere oplossingen al vantevoren klaar lagen. Zo voor het grijpen, zodra een probleem nog maar net opdook.

Ik dacht dat de politieke vertegenwoordigers in de Tweede Kamer slechts een soort woord-gevechtjes voerde, over welke uitwerkingen zo’n oplossing diende te hebben.
Overduidelijk was mijn vertrouwen “dat alles altijd goed kwam” in die tijd een paar maten te groot.

Daar kwam ik via Dries en z’n vrienden, tijdens discussie thuis en op de bijeenkomsten van de
MLCN waar Daan Monje sprak, destijds in de Jan Porcellistraat in Rotterdam, heel snel achter.

Laatst hoorde ik in een radiouitzending Derek Sauer over die tijd praten.
Derek was ooit ook actief lid van de MLCN en de KEN. Klein van stuk, met een hele grote mond. Ook had hij, dacht ik te merken, een oogje op mij. Maar ik niet op hem...

Derek zit nu in Rusland als mediamagnaat multimiljonair te wezen op een heel alternatieve manier.
En Dries ? Die heeft het geschopt tot directeur van het Rotterdamse DrinkWaterLeiding bedrijf. Ik ben hem nog wel eens tegen gekomen. Kan immers niet missen, hij is zo’n twee meter+ lang Wat ‘ie nu doet weet ik niet. Zal ’k eens opzoeken…

Als ik dat alles overdenk had ik dus nog heel anders terecht kunnen komen…
Dan mag ik me gelukkig prijzen dat ik nu lid ben van
de familie Stammeshaus.
Die zijn echt, tamelijk gezellig maar gelukkig niet familieziek. En ook best een beetje gek....
Wat zeur ik nou! We hebben een heleboel lieve vrienden en vriendinnen, met veel van onze buren in dit blok en de straat hierachter zijn we ook warm bevriend, en in D66 zowel als in GroenLinks zijn Ab en ik bekende gezichten, wiens mening wordt gewaardeerd.

2003? Het zal waarachtig wel goed gaan in zo’ n warme kring van mensen.

Gelukkig Nieuwjaar!

Jeanne.