« Vorige | Homepage | Volgende »

wat mensen willen

03 november 2002

De “ gewone mensen” , ook wel aangeduid als “het volk” , zijn ervan overtuigd dat ze vanaf een jaar geleden ongeveer, een stem hebben gekregen. Dat er eindelijk iemand was die hardop zei wat ze zelf al lang dachten. Pim.
Pim was eerst “hun man” in Leefbaar Nederland. Maar daar kwam ruzie. Daarna was er de Lijst Pim Fortuijn. Daar kwam ook ruzie. En toen werd Pim ook nog vermoord.

Vanaf dat moment was Pim als Jezus: zijn gedachtengoed stond in een boek, het huis in het villa-parkje in het sjiekste stukje van de binnenstad waarin hij op ’t laatst woonde werd tot een waar bedevaartsoord, zijn familie kreeg gezag, elke uitspraak die hij ooit deed werd een heilsboodschap en zijn begrafenissen werden dagen van ongekend volksrouw.

De foto’s waarop Pim vakkundig geposeerd in de lens kijkt, elke op video geregistreerde en duidelijk geregisseerde uitspraak is ontelbare keren opnieuw in beeld gebracht of afgedrukt als illustratie van zijn gedachtengoed.

Hele wijken van Rotterdam wisten het zeker: Pim was vemoord door “links”. En gedemoniseerd, ook door de “linkse” media. Aangevallen door de linkse kerk.

Pim was een recalcitrante, moderne multimiljonair. Hij reed graag in dure auto's met chauffeur, had rijke vrienden, een butler en een tweede huis in Italie.
Met zijn handen heeft hij nooit gewerkt en overal waar hij met zijn hoofd en zijn mond werkte, ging hij met ruzie weg. Liet hij de boel achter in wanorde.

Met “gewone mensen “ kwam hij nauwelijks in contact. Behalve misschien in het donker, wanneer hij eens zelf zijn hondjes liet loslopen in het parkje bij zijn huis. Of in een homo-kroeg of een dark-room.

Heel soms wandelde hij langs de Heemraadssingel, waar de kolosale onbewoonde kantoorpanden met betegelde parkeerplaatsen in plaats van tuintjes, en neergelaten rolluiken. In die sfeer, op die momenten voelde hij zich dan onveilig in de stad. En wilde hij daar wat aan gaan doen

Hij schreef door de jaren heen meerdere boeken vol met zijn gedachtengoed. En hij wees daarin vooral naar “ de politiek” en “de media” . Naar het machtsmisbruik dat door die twee stromingen werd gepleegd. In achterkamertjes en met onderling gekonkel.

Vervolgens ging Pim dan maar zelf in “ de politiek” .
En heeft hij alle fouten die daar gemaakt kunnen worden, gemaakt. In meervoud.
Hij zocht politieke medestanders onder de “gewone mensen” uit zijn kennissenkring. Het bleken dommerds, leugenaars, bedriegers, macho’s, schreeuwers en grove graaiers, zonder verantwoordelijksgevoel of geweten.
na zijn dood maakten deze "volgelingen" er een complete chaos van, geheel naar zijn voorbeeld.

De democratie in dit land is nu stuk.

De meeste “gewone mensen” , “het volk”, hebben nu in het geheel geen boodschap meer aan elkaar. Regelgeving, gemaakte afspraken, onderling respect, normen en waarden , allemaal "onzin" .

Hufterigheid en onfatsoen, graaien en frauderen, liegen en bedriegen zijn nu,
na Pim, volledig aanvaard. Nu mag kennelijk alles. Naar zijn voorbeeld:
Zeggen wat je denkt, doen wat je zegt. En de rest.

Eindelijk. Want dat was wat op een paar uitzonderingen na de “gewone man “ en “het volk” eigenlijk altijd al stiekum deed. Maar niemand gaf dat toe , je sprak daar niet over.
Zolang je niet betrapt werd , had je immers niets misdaan ..???

En weer is het de schuld van “ de politiek “ : moeten ze “het volk” maar beter controleren. Zodat “ de media” iets hebben om rond te bazuinen.

Het wordt tijd dat ik hier wegga...

Jeanne.