« Vorige | Homepage | Volgende »

(on)veilig

27 september 2002

De wijk waarin ik woon heet tegenwoordig een "veiligheids-risicogebied".
Om kort te gaan betekent het dat je 's avonds niet meer rustig een straatje om kunt gaan.

Als je de laatste tijd rond tien uur 'savonds nietsvermoedend een straatje om gaat en niet een netjes aangekleed gekamde-haren-en-fris-geurend tiepje bent, loop je dikke kans dat je bot toegeschreeuwd gaat worden.
Zonder meer kan je hardhandig betast te worden, nadat je je zakken op straat hebt moeten leegmaken. Stevig aangepakt word je. Door een lid van een vervaarlijk uitziende groep macho-tiepes, gehuld in donkere kleren, voorzien van glimmende ornamenten, schoudervullingen en hoofddeksels waarop een logo met een vlam erin. Hun wit-met-felle- kleuren versierde busjes zetten ze overal zomaar neer, liefst midden op straat. Of ze scheuren rond, terwijl de bestuurders met verbeten gezichten in telefoontjes praten.
Zo zijn ze er, zo zijn ze weer weg...ik voel me helemaal niet meer veilig.

Waar is die vriendelijke politieman gebleven, " met die pet die ook jou past " ?
Die ooit m'n " beste kameraad " was ? Hebben ze die beheerste , stoere maar vriendelijk mannen met een stoomcursus omgeschoold tot " no tolerance " dienstkloppers?
Zijn ze nu ongeiinteresseerde, bijna onbeschoft stuurs argumenten-van-gewone-burgers woordeloos wegwuivende repressievelingen geworden?Gaan zij van de wereldstad Rotterdam een Leefbaar Rotterdam maken ? Op deze manier?

Ik krijg er accuut een nieuw soort fobie van. Zoiets als politievrees: de neiging om bij elke voor mij onduidelijke gebeurtenis buiten 112 te bellen en dan alleen maar heel hard " HELP... "te roepen. Om mezelf daarna flink te vermannenen vervolgens gauw naar buiten te hollen om te gaan ingrijpen waar dat nodig is. Liefst samen met m'n buren.

Om zo te voorkomen dat die bovenomschreven duistere griezels of hun opdrachtgevers weer een reden weten te vinden om hierheen te komen en onrust en onveiligheidsgevoelens te zaaien.

Jeanne