« Vorige | Homepage | Volgende »

GroenLinks Partijraad 21 september 2002

22 september 2002

Na de gebruikelijke agenda-vaststelling en de mededelingen van het Partijraadsbestuur kwam Paul Rosenmuller verslag doen van de afgelopen algemene beschouwingen.
Maar eerst kwam ik......

Met de dagvoorzitter had ik voordat de vergadering begon kort gesmoesd en afgesproken dat ik even het woord mocht voeren.
Want ik had uit Rotterdam een algemene mededeling meegebracht.
(Zij was erg blij met mijn "ding" want er was heel wat misgegaan bij de verzending van stukken voor deze vergadering, en er waren nogal wat klagers ..teveel ..)

Om, als afgevaardigde vanuit Rotterdam, zo'n belangrijke vergadering goed voor te bereiden had ik een dikke poging gedaan om mensen bijelkaar te krijgen; Of tenminste dan te voldoen aan mijn verzoek een e-mail reactie naar me te sturen.
Maar (weer eens) niemand bleek tijd te hebben. De fractieleden zaten middenin perikelen en een Gemeenteraads-vergadering op de donderdag 19e en het collegeprogramma. En van m'n collega-partijraadslid en plaatvervangers kreeg ik ook geen echt enthousiasme los. Wel kreeg ik van een paar actieve leden bijval voor een concept-je van wat ik wilde gaan zeggen, dat ik had doorgestuurd.

Daar stond ik dus voor de verzamelde partijraadsvergadering. Met twee bosjes bloemen en een A-4tje.

Allereerst , als spanningsbreker voor mezelf, meld ik eerder die ochtend m'n haar te hebben gewassen.En dat het door gebrek aan droogtijd nogal raar zat.
Aan mijn vervolgens (half-en -half voorgelezen) toespraak ging nog de melding vooraf over de gebrekkige voorbereiding. En waardoor dat kwam.
En dat ik nu, bij gebrek aan aanvullingen vanuit - en niet namens de afdeling Rotterdam sprak.
Vervolgende met :
" De partij GroenLinks waarvan ik begin '90 lid werd, was een partij met vriendelijke, betrokken, gewetensvolle mensen.
Die keihard werken. En die positief constructief optreden, begrip opbrengen voor de mening van anderen, en bruikbare alternatieven aandragen.

De laatste tijd lijkt er een verharding opgetreden te zijn: de verrechtsing
in de samenleving maakt dat de toon veranderd. Bijna respectloos worden
politieke tegenstanders op regeltjes afgerekend, worden procedures en
formaliteiten tot richtlijn. In plaats van de politieke doelen, de inhoud.
Poppetjes die vooral zichzelf in beeld werken, zelf belangrijk gevonden willen worden en elkaar aanvliegen.

Tot mijn spijt, ook GroenLinkse vertegenwoordigers zie ik in die val
trappen: er lijkt, ook bij ons, een soort nijd te zijn binnengeslopen.
De ooit warme, begripvolle stijl sloeg om; de toon is vaak keihard en snedig.

Nu de nieuwe politieke openheid maakt dat meer mensen dan voorheen de loop
der dingen in de politiek willen volgen, schrikt dat optreden mensen af.

En als politici hameren op betere omgangsvormen, normen en waarden en
tegelijkertijd elkaar keihard en nijdig bejegenen, verliezen ze daarmee het
vertrouwen.

Het maakt zelfs dat mensen, waaronder onze eigen leden, zich gaan afschermen en erger, zich van ons afwenden...!

Dat kan de bedoeling niet zijn. Daarvoor is -en wordt niet al dat werk
verzet.

Waarom zou er vanuit GroenLinks niet een sfeer van
" linkser-is-beter-voor-mensen-en-voor-de wereld " kunnen uitgaan?

Zonder nou gelijk de geitenharen sokken uit de kast te halen:
als we nou 'es een nieuwe tegelspreuk ontwerpen in de trant van

" MET BEGRIP VRIENDELIJKHEID EN HUMOR GAAT EEN MENS LANGER MEE. OOK IN DE POLITIEK "

Ofwel :

"VRIENDELIJKHEID, VASTHOUDENDHEID EN HUMOR DUREN HET LANGST!"

Dus Fractie, Partijbestuur, afdelingskader : niet zelf terug bijten, hooguit licht blaffen als je door anderen (m.n. LR) wordt aangevallen. Wij kiezen immers liever de weg van het overleg ?! En we gaan er in eerste instantie vanuit dat we een redelijke gesprekspartner hebben.

Vrede krijg je nou een maal niet van oorlogsvoering.

En tot slot: Ik heb twee bosjes bloemen hier. Eentje voor de fractievoorzitter en eentje voor de Partijvoorzitter. Ik wist niet dat Farah ook hier zou zijn vandaag. Hoe dat nou moet regelen jullie zelf wel. "

[applaus, kusjes van Paul en Miriam, weer applaus,
Paul krijgt het woord, zegt toe dat hij zich mijn woorden zal aantrekken
en de vergadering gaat verder.]

NB Het is een levendige, nuttige en inspirerende bijeenkomst geworden.

Jeanne