« Vorige | Homepage | Volgende »

Zomerweerbericht

06 augustus 2002

Het is zomer. Volgens de kalender is het begin augustus. Maar we merken er niks van.

Het heeft meer weg van een natte moesson. het is nu voor in de middag. Ab en ik zitten boven in onze kamerjassen, in de werkkamer. Te rammelen op onze toesenborden. Eigenlijk best gezellig, zo samen. Prettig dat we dit zo kunnen doen, vacantie vieren, lekker intiem samen zijn en onze tijd nuttig invullen tegelijkertijd.

Vacanties en zomers waren heel vroeger echt anders. Ik weet het zeker.

Mijn eerste kinderjaren woonde ik met mijn ouders, mijn broer en mijn zusje in
Hoenderloo, een klein dorp op de Veluwe. De hele zomer lang waren we buiten. - In het voorjaar en de herfst trouwens ook, behalve als we op school waren- Van de zomers uit die tijd weet ik dat ze zinderend heet konden zijn. Dan trilde de lucht boven de weg die voor ons huis langs liep. En knapte de verf van de houten luiken en de veranda in splinters eraf. En de balken en spanten van de grote, oude pastorie waar we destijds in woonden, kraakten.
Een paar weken elke zomer gingen we op vacantie. Met de trein. Naar Bergen aan Zee, Noordwijk, WestKapelle of Scheveningen. Daar was het ook elke dag raak: prima strandweer, met soms op een ochtend een spatje regen.
En ik zie nog voor me, ruik zelfs nog, hoe we aan het einde van de zomer meehielpen met hooien. De hele heuvel vol schoven. Vanaf de Heldringskerk tot onderaan, waar de Middenweg liep.

Vanaf einde jaren vijftig woonde ik Apeldoorn. Daar hadden we elke zomer een abonnement voor openlucht zwembad Berg en Bosch, bijgenaamd "het kristalbad". Er was een betonnen bak met een algengroene bodem. Dat was het " diepe". Ijskoud water, heeel diep en donker! Verder waren er een paar half-diepe bosvijvers, grote natuurbaden. Met gewoon de bestaande zandlaag als bodem, vol kristalhelder water. - Nou ja, 's ochtends, als er nog niemand gezwommen had was het water helder. Van alle beweging werd het troebel, in de loop van de dag. - Vanuit een natuurlijke bron, een " wel" (of twee ) liep er permanent schoon water in. Niet vanzelf: er kwam ook een pomp aan te pasp. Want ik herinner me dat er een pomphuis was. En de overloop ? ...die ging geloof ik gewoon de grond weer in.

We genoten samen met onze vrienden en vriendinnen van de zomer en van onze vrijheid in dat zwembad. Het moet tussen 1958 en 1964 geweest zijn: ongelooflijk naieve pubers waren we in die tijd. Keurige kinderen, die bij gebrek aan afval geen rommel konden maken. Snoep was daar nauwelijks te koop. Onze boterhammen zaten in een plastic doosje, of een papieren zak. Losse koeken kon je in de zwembadwinkel kopen, en zuurballen. Dus zonder een enkel papiertje. Hoogstens kauwgom. Maar op de wikkel stond een stripje, dus dat werd bewaard. En muzikale herrie was er al helemaal niet: een transistorradio moest je echt bij je oor houden, wilde je wat horen...

De grootste zonde die we in dat zwembad begingen, was dat we naast Exota - limonade wel eens een flesje bier lieten rondgaan...stiekem. Ieder een slokje en dan gauw wegstoppen die fles...De badmeester had overal ogen, en als je betrapt werd werd je abonnement ingenomen....

En uiteraard waren er in die zomervacanties ook af en toe regendagen.
Dan gingen we gewoon ook naar dat zwembad. Zo weet over dat pomphuis: daar kon je schuilen. Onder een soort houten afdak. Er stonden ook twee tafeltennistafels.
Een beetje friemelen aan elkaar, kon daar ook. Ergens ver weggestopt in mijn geheugen zit daar ook het vriendje waar ik voor het eerst onwennig en horkerig mee zoende: Michael Thorn Leeson. We zaten samen in de regen, half onder een struik, vlakbij het pomphuis. Het regende, en het was zomer.
De zon kwam de volgende dag weer terug. Het vriendje.. niet geloof ik.

Jeanne