30 augustus 2009
Dochter Lilian en vriend Eric gaan voor twee maanden op reis naar de VS en vliegen naar San Fransisco in California. Ikzelf ging voor het eerst naar de VS met als reisdoel California in 1976, dankzij mijn Zilvervloot spaargeld. Mijn vlucht van Brussel naar New York was geboekt bij reisbureau Magic Bus, dat indertijd op het Damrak in Amsterdam zat en goedkope vluchten aanbood. Ik kreeg een aardige tip van ze: ga van New York naar San Fransisco met de bus. Niet met de GreyHound bus, maar met de GreyRabbit bus.
GreyRabbit was een alternatieve bus volgepakt met hippe jongeren (voor zover je nog van 'hip' kon spreken, want we zaten al flink in de 70ies) die op vakantie naar het zonnige California gingen. De bus vertrok 1x per week en deed er zo'n drie dagen over. Na aankomst ging de bus direct weer terug richting New York.
Op ongeveer de helft van de tocht kreeg de bus panne en konden we niet meer verder rijden. We kregen een groepslift van een vent met een oude gele schoolbus zonder banken, waar we de rest van de tocht hangend en liggend doorbrachten. Zeker niet comfortabel, maar wel een avontuur. De vreugde toen we California en niet lang daarna San Fransisco binnenreden was groot en niet alleen te wijten aan het ontbreken van comfort. California heeft een magische klank en wordt niet voor niets de Golden State genoemd.
"Open up those Golden Gates. California here I come!" (klik op pijltje om te luisteren)
27 augustus 2009
Onder deze titel verscheen deze week een artikel in het Nieuwe Stadsblad, de weekkrant in Schiedam.
Jeanne en Ab Stammeshaus hebben een tijdje geleden hun thuishaven
Rotterdam verruild voor een appartement in Schiedam. "De aanwezigheid
van het museum was een van de redenen om te verhuizen." Het artikel was een verslag van een bezoek aan de tentoonstelling Virtuoze zinsbegoochelingen in het Stedelijk Museum Schiedam.
20 augustus 2009
Afgelopen dinsdag was het weer raak: Op Utrecht Centraal lag het complete treinverkeer volledig plat. Ik maakte om 17:21 uur deze foto van het bord met vertrekkende treinen. Op zo'n moment zak tde moed je in de schoenen. Je bent de hele dag voor je werk in de weer geweest en je wilt zo snel mogelijk naar huis. Flink doorstappen naar het station om geen trein te missen. En dan dit: AAAAAARRRGGH!
Er kan geen enkele trein vertrekken en geen enkele trein kan het station in. Over de omroepinstallatie wordt verteld dat het om een technische storing gaat. Je schat de kansen in dat het wordt opgelost. Je kijkt nog een keer om je heen en je denkt: dit gaat uren en uren duren. Dus je zoekt naar een oplossing, en die is er alleen in de vorm van "opgehaald worden door iemand met een auto", want alle andere oplossingen zijn tijdverslindend.
16 augustus 2009
In 1959 was ik 4 jaar en gingen wij op vakantie naar Laren. Niet al te ver weg dus en zeker geen last van vakantiefiles of zwarte zaterdagen. Mijn Opa en Oma hadden daar een huis gehuurd, met een grote tuin. Even weg uit de grote stad, om precies te zijn uit Amsterdam-Oost. Mijn grootouders woonden aan de Linnaeusweg in de Watergraafsmeer, waar mijn opa Miermans een radiowinkel had. Die verkocht wel meer dan radio's, maar zo noemde je dat toen nog.
Mijn moeder was het jongste kind en was een jaar tevoren bevallen van haar tweede kind, mijn zusje Anka. Op de derde foto (links onder) kun je op de achtergrond de kinderwagen van mijn zusje zien staan. Ikzelf kan me van deze vakantie niets meer herinneren, behalve wat er op deze foto's staat. De foto IS de herinnering. Zo te zien was ik een blije jongen. Ik had dan ook het rijk alleen en kreeg waarschijnlijk alle aandacht van moeder en oma. Lekker bellen blazen in een teiltje. Dat was nog eens een vakantie! Mijn ouders droomden nog jaren na deze vakantie van een huis in Laren, maar dat was helaas voor hen niet weggelegd.
Geplaatst om 12:23 h.
14 augustus 2009
Mijn vader is geboren in Soerabaja, in Nederlands Indië. Vroeger zei ik nog wel eens dat hij uit Indonesië komt, maar ik ben gaan begrijpen dat de twee benamingen twee totaal verschillende landen zijn. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog kwam hij met zijn moeder en broer en zus naar Nederland. Zijn vader bleef achter in Indië en is daar in een Jappenkamp omgekomen.
Enkele jaren geleden hebben we ontdekt dat er een speciale website is voor mensen die tijdens de oorlog zijn omgekomen, de website van de Oorlogs Graven Stichting: www.ogs.nl. Daar vonden we het graf van mijn opa Albert Johannes Stammeshaus, geboren in 1895 in Malang en overleden in het kamp in Medan in augustus 1944.
Op 15 augustus wordt sinds enige jaren de Indië herdenking bij het Indië monument in Den Haag en op andere plekken in Nederland.
De documentaire Kinderverhalen uit het jappenkamp speelt in het jaar 2602, het Japanse jaartal voor het jaar 1942, het jaar van de inval van de Japanners in Nederlands Indië. Die kinderen van toen zijn nu ouderen van boven de 65, de laatste die het verhaal kunnen vertellen omdat ze het zelf hebben beleefd. Het verhaal van de kinderen uit het Jappenkamp leeft ook voort in de
kleinkinderen, zoals ikzelf. Het staat ver van je weg en toch is het
dichtbij.
Nederlands Indië zou na de inval van de Japanners nooit meer hetzelfde zijn. Het was het begin van het einde van de koloniale tijd, voor Nederland. In augustus 1945 tekende de Japanners de overgave, nadat de Amerikanen twee atoombommen op Japanse steden hadden gegooid. Nederland probeerde de situatie van voor de oorlog te herstellen met militair geweld, maar moest onder internationale druk afzien van haar koloniale gebied Nederlands Indië. Indonesië kreeg zijn onafhankelijkheid uiteindelijk pas in 1949.
Gisteren waren we in het Stedelijk Museum in Schiedam en daar zagen we de tentoonstelling KIBII WI (bescherm ons) van de Surinaamse kunstenaar Marcel Pinas. Met de camera heb ik wat beelden gemaakt en er een leuke mix van gemaakt met muziek van Mitsoura.
Dit is de eerste in (mogelijk) een serie berichten met muziek. Deze wereldmix bevat muziek uit alle werelddelen en windstreken en eindigt met een soort van acoustische ode aan Frank Zappa, maar laat dat je er niet van weerhouden te luisteren. Veel plezier.
