[Vorige]   [Home]  [Volgende]

Bekend schilderij

Bij een bezoek aan museum voor moderne kunst De Pont in Tilburg stond ik opeens oog in oog met een verrassing: een bekend schilderij. Tenminste, het schilderij zelf had ik nooit eerder gezien, wel een plaatje van het schilderij op de voorkant van een boek.

Toen we in 1999 in het huis aan de Mathenesserlaan in Rotterdam kwamen wonen kregen we een buurman, genaamd Wijnand Sengers. Sengers woonde twee deuren verder, maar aan de tuinkant waren we minder ver van elkaar gescheiden. Sengers was een beetje een zonderlinge vent. We zagen of spraken elkaar niet veel, maar hij was altijd hartelijk en geïnteresseerd in onze bezigheden. Eénmaal troffen we hem terwijl hij zich aan het klaarmaken was voor een ritje op z'n motor; hij droeg zo'n ouderwets model helm en een degelijk maar zeer out-of-date motorpak.

Wijnand werd enkele jaren later ziek en stierf in 2002. Hij was van beroep "zenuwarts" en was in Rotterdam met name actief geweest voor de homo- en pedofilie-emancipatie. Daarnaast was hij vooral kunstverzamelaar: zijn hele huis hing vol met grote, vaak donkere, schilderijen, die in de zijkamers ook opgestapeld stonden. Zijn favoriete schilder was de Belg Raoul de Keyser. Ter gelegenheid van het overlijden van Wijnand hebben zijn bovenburen een bundel van verhalen van en over Sengers samengesteld die in maart 2004 werd gepresenteerd op een feestelijke bijeenkomst in de Rotterdamse Pauluskerk. Op de voorzijde van het boek, met als titel Zijn tijd vooruit; in memoriam Wijnand Sengers, stond het schilderij afgebeeld.

Het schilderij draagt de titel "Eén van de zeven voor Jeanne" en is inderdaad en van zeven werken die bij elkaar horen. In het boek kunnen we lezen wat Wijnand van het schilderij vond: "Ik raak er niet op uitgekeken. Als ik moet uitleggen wat ik er in zie, blijft dat moeilijk. Is het een landschap? Een zomer aan zee met korenschoven op het veld? Toen ze alle zeven ... aan één wand gehangen waren ... (was het) als de inhoudsopgave van een boek waarvan de andere zes hoofdstukken zijn. ... Op velen die het bij me zien hangen, maakt het indruk. De meeste zeggen alleen dat ze het mooi vinden. Sommigen geven dan ook aan wat ze erin zien. Dat is dan meestal iets landschappelijks. Kinderen vatten die gele vlekken vaak op als dieren. Voor mij is het doek een doorlopend feest. Iets van een grote vrijheid, maar ook voornaamheid. Een grandioos wek waarnaar het heerlijk kijken is. Een film die nooit ophoudt en waar ik mijn ogen niet vanaf kan houden. een en al beweging.". Waarom het doek verwijst naar ene Jeanne en wie deze Jeanne is, is niet bekend.

Al voor zijn dood had Sengers een bestemming gevonden voor zijn schilderijen. Ze werden in bruikleen gegeven aan een aantal musea, waaronder Boijmans van Beuningen in Rotterdam en (dus) De Pont in Tilburg, die de complete verzameling van werken van De Keyser werd geschonken. Sengers had al zijn kunstwerken graag bijeengehouden, zo kunnen we lezen in 'Zijn tijd vooruit', in een "Huis voor de verzameling": "...toen ik van Raoul de Keyser in nde trein vanuit Antwerpen terug naar de Maasstad ging en wat dromerig naar de voortdurende verschuivingen buiten zat te staren, kreeg ik ineens het denkbeeld van mijn ideale huis. Dat beeld heeft me niet meer losgelaten. ... In alle kamers wordt aan de drie muurvlakken tegen het plafond van helemaal links tot helemaal rechts een ophangsysteem aangebracht dat nauwelijks opvalt. De meeste kamers krijgen eenzelfde prettige lichte kleur. Elke kamer moet bovendien een functie krijgen. Want dit huis is geen museum, Het gaat weliswaar om de kunstwerken, maar die mogen niet in een soort luchtledige hangen of staan. Integendeel, het moet er voor iedereen die er komt en van nieuwe schilderkunst houdt, erg fijn zijn."

Helaas voor Wijnand Sengers is het er niet van gekomen, met dat huis, maar het is een prachtig droombeeld waar elke kunstliefhebber of -verzamelaar zich in zal kunnen herkennen.

05-05-2009