[Vorige]   [Home]  [Volgende]

The pulse is inside you

07-05-2007

"How would you characterize the kind of music you play now?"
"There once was a word used - swing. Swing went in one direction, it was linear, and everything had to be played with an obvious pulse and that's very restrictive. But I used the term 'rotary perception.' If you get a mental picture of the beat existing within a circle you're more free to improvise. People used to think the notes had to fall on the center of the beats in the bar at intervals like a metronome, with three or four men in the rhythm section accenting the same pulse. That's like parade music or dance music. But imagine a circle surrounding each beat - each guy can play his notes anywhere in that circle and it gives him a feeling he has more space. The notes fall anywhere inside the circle but the original feeling for the beat isn't changed. If one in the group loses confidence, somebody hits the beat again. The pulse is inside you. When you're playing with musicians who think this way you can do anything. Anybody can stop and let the others go on. It's called strolling. In the old days when we got arrogant players in the stand we'd do that - just stop playing and a bad musician would be thrown."

"What about the Mingus extended forms?"
"I've been using extended forms and prolonged chords for years and I wasn't the first with that either. I got ideas from Spanish and Arab music. And much more can be done with pedal points - you know, notes sustained underneath changing harmonies but above these notes the keys can be varied so you get all kinds of effects."

Uit Beneath the underdog - His world as composed by Mingus.

Charles Mingus is een van mijn grote muziekhelden. Hij was een van de belangrijkste Jazz componisted en uitvoerenden van de twintigste eeuw. Ik las kortgeleden zijn autobiografiedie hij al in 1971 schreef. Het boek gaat vooral over het onstuimige karakter en liefdesleven van Mingus. Bovenstaande passage komt uit het een na laastste hoofdstuk van het boek en beschrijft op een wonderbaarlijke manier de essentie van Jazz als geimproviseerde muziek.

Ik las het boek tijdens een korte vakantie in Noord-Spanje met onze kleinzoon Jim. We hebben kunst van Dali en Gaudi bekeken en onderweg, achter in de auto, vermaakte hij zich met zijn MP3-speler. Uit het zachte geluid uit de oortelefoontjes kon ik iets opmaken van house- of techno-muziek, of het nieuwste van het nieuwste genaamd "Jump-Style", waar Jim zeer door gefacineerd is. Het lijkt of de jongeren alleenmaar op en neer springen, maar er zit meer achter. Er zijn verschillende filmpjes over Jump-Style op internet te zien. Het zou zijn bedacht door een stel Rotterdamse jongeren.

Tijdens een van de autoritjes vroeg Jim opeens: "Oma, wat is Jazz-muziek?". Tsja, daar hadden we niet direct een antwoord op. Het beste wat we op dat moment konden bedenken was "It don't mean a thing, if it ain't got that swing". En om nou Charles Mingus' uitleg aan hem voor te dragen is toch echt nog wat te veel voor een 10-jarige Jump-Style fan.

Charles Mingus was een klassiek geschoold musicus en vooral de Mingus Workshops waarin verschillende top-Jazz musici speelden waren erg geroemd. Het mooiste album van Mingus vind ik "Ah Um" met het prachtige "Goodbye to Pork Pie hat" en "Fable of Faubus". Maar Jim zal er niet aan kunnen ontkomen om op een dag naar "Let my children hear music" te moeten luisteren, waarop Mingus met een Big Band een compleet circus met olifanten, leeuwen en tijgers weer te toveren in een groot muzikaal orgasme.

Mingus links:
- mingusmingusmingus.com
- en.wikipedia.org
- nl.wikipedia.org

ga terug