|
[Vorige]
[Home]
[Volgende]
De duizendentiende dag van de menselijke totempaal
30-03-2006
Vandaag afscheid genomen van twee collega's: Emily en Patrick. Met z'n drieen hebben we lange tijd een kamer gedeeld in het oude D66-kantoor aan de Noordwal in Den Haag. Patrick deed partijvoorlichting en publieksinformatie, Emily was redacteur van partijblad de Democraat en wetenschappelijk magazine Idee en ikke de website. En om je de waarheid te zeggen: dat was een goed team! Vooral tijdens de campagne's van 2002/2003 hebben we keihard gewerkt en goede resultaten geboekt. Voor het aantal stemmen mocht het niet baten, helaas.
  
[Foto's: v.l.n.r. Emily mist Ab, Ab mist Emily en Patrick en Ab in Brussel]
Voor het afscheid van deze gewaardeerde collega's heb ik een vertaling gemaakt van een Captain Beefheart nummer: The Thousandandtenth Day of the Human Totempole. Vooral de zin "The man at the top had long ago given up, but he didn't have nerve enough to climb down" vind ik altijd prachtig. Ook mooi als politieke uitspraak.
Bij de afscheidsborrel lees ik deze vertaling voor.
De duizendentiende dag van de menselijke totempaal
De duizendentiende dag van de menselijke totempaal.
De ochtend was ziekelijk grijs,
op de duizendentiende dag van de menselijke totempaal.
De man die onderop zat lachte.
Hij had zojuist lachend zijn ontbijt gegeten.
Het had de afgelopen twee uur niet geregend en de lucht was fris.
De man aan de top had honger.
De paal zag er verschrikkelijk uit
met al die ogen en oren
en handen die zwaaiend naar balans zochten.
Je kon met geen mogelijkheid met een helicopter in de buurt komen
dus iedereen leed gezamelijk honger.
De man aan de top had het lang geleden opgegeven
maar hij had de moed niet om naar beneden te klimmen.
's Nachts ging de paal in zichzelf kletsen en het waren geen leuke praatjes.
Het was duidelijk: de paal had een hekel aan zichzelf, hij wilde lopen!
Het was zomer en het was heet
en om balans te bewaren kon de bovenkleding niet uit.
Het was een geintegreerde paal, de buitenkant nam een roodachtige kleur bruin aan.
Beweging op de paal was alleen mogelijk in een plat vlak,
een soort uitrekken en dan balanceren
die bovenop zaten rolden dan over elkaar heen,
de oren gingen flapperen, handen balanceren.
Dan hoorde je een gorgelend en mopperend geluid
vanaf de onderkant van de paal.
Er kwam een een klein kind aangelopen
met een miniatuur van het Vrijheidsbeeld in de hand.
|
Origineel: 'The Thousand and Tenth Day of the Human Totem Pole', door Captain Beefheart, album: 'Ice Cream For Crow' (1982)
De oorspronkelijke tekst is te vinden op www.beefheart.com
Geplaatst om 15:04 h. door
Reacties
Het was een mooi en verdrietig afscheid van collega's, maar gelukkig geen afscheid van een goede vriend!
Gelukkig zijn wij niet the man on top!
Geplaatst door: Emily op 05-04-2006 14:05 h.
Geef zelf een reactie
ga terug
|
